شعر زیر از سروده های آقای محمد حسن حيدر پور میباشد که به لهجه محلی بیرجندی بیان شده است :

                                  شَهرِ ما شَهر نِيِه دَريا يه

پِدَروكْ باز هَواىِ سَفَر از سِرمو زَدَه       *        چه‏هَواىِ خوشِه از اِى خَبَر از سِر مو زده

سير سر تا سر عالم اگر اَز سِر مو زده    *         ميل ديدارِ شُمايوَ بَتَر از سِر مو زده

سفر آدَم رَ چُنوْ پُخْتَه و مِيزو مُكُنَه        *         چَشِ دل رُوشه به ديدار عزيزُ مُكُنَه

تاكِه وَ ياد مُدُم كار سَفَر مَعْرِكه داش      *        در قديمَمْ سَفَرو بُرخُو حساب دِگه داش

بارُ بَنديل سَفَر هرچه كه بُد هركه كه‏داش  *     سيخ، تاسوزه چه چيزُ كه كَسِ وَرنِمِداشت

مُوتورُنْ هِندِلى وفَكَسَنى كِشتى بُ        *        ازسفر هركه سلامت مِرَسِى مَشْتِى بُ

سَفَرُنْ اودَمُ وياد همه جا اِيْنجَه به خير   *       اوهزار پيشه و او دار و دوا اِينجَه به خير

مشهد و مكه واوكربُبلا اِينجه به خير      *       ياد چَاوُوشى و اوشورو نوا اِينْجَه به خير

هركه دارد هَوَس كربُبلا بسم‏الله              *        هركه دارد سر همراهى ما بسم‏الله

همه جا روز و شو وَياد توآيم پدروك       *      نُون و اَو هم مو مُگُم بى‏تو نِمايُمْ پدروك

هُنشينم خودَمُ حرف پَسنديده زَنِم          *      حَرفِكان خُبْ پسنديده زَنِم

يك دَم از فضل و كمالات رضائى گويِم    *        دَمِ از فيض كلامات رياحى گويم

از بزرگُن دِگَه هركه توَ مايى گويم           *        از قديمى تَرَكو يا كه حَلايى گويم

حَرف خُبْ از همه و هرچه و هرجا مِزَنِم   *        حرف از دينه واز امروز و فردا مِزَنِم

از قَديمو همه چى از همه جايو گويِم        *        هم از اِى دوره وهم از خود مايو گويِم

خَندَسيرُ وَعروسَو وعَزَايو گويِم              *          اَتِشُوْ، ميله بُرويو وبيايو گويم

آدمى زادِ و چِيزونِ كِهْ وَ يادمِدَه               *        به هَمُو جور غَمُوْن دل خور ورباد مِدَه

مَجلِسُوْن روضه و ازماه محرم چه مِگَى   *        از حسينيِه تَه‏ده و حُسيْنَم چه مِگَى

از دلون شاد و خوش و قانع و بى غم چه مِگَى *    اُقِدَر گفتنى از اُوْدم واِيدَم چه مِگى

پِدَروك تُر كه مِبينُم همه چى تَازه مِشوْ    *      دِلمُو از ديدن تو شاد بى‏اندازه مِشوْ

شهرما شكر خدا شهر نِيِهْ دريايِه              *      پاك و پاكيزه و پُرگوهَرو پر مَعنايِه

هرچه گوئى كه چُنُوباز از او بالاىِ             *      مركز معرفت و معدن استغنايه

از خداىِ كه چِنى يَكِه به عزت مِرَسه        *     يا كه ور عكس به سختى و مَزّلت مِرَسه

حسن، اينو همه اَوسُوْنه عمر بَشره           *        دوره عمر خودينجه به تمامى سَفَرِه

سرگذشت همگى حاصل اى رَهگُذَرِ         *        بَدِ ياخُب ثَمر دارِ ويابى ثَمَرِ

زندگى اِيَنه چه درويشُ قَلَندر بَشِى          *       ياكه در رُتبه چه دَارا چه سِكَنْدَر بَشِى

« محمد حسن حيدر پور »

                                                              خرداد ماه ۱۳۷۸

نوشته شده توسط احمد توفیقی نیا در شنبه 1387/03/04 | موضوع: اشعار بیرجندی