سلام ، امیدوارم طاعات و عبادات همه شما قبول باشه و تو این ماه مبارک دعا برای من یادتون نره!

تو پست امروز می خوام به معرفی یکی از مشاهیر زن بیرجند بپردازم.

منصوره رضایی

منصوره رضایی در شهریور 1303خورشیدی در بیرجند به دنیا آمد.پدرش شادروان مهدی رضایی از نخستین تحصیل کردگان مدرسه شوکتیه بیرجند بود که پس از فراغت از تحصیل تا درجه سروانی در ارتش خدمت کرده و آنگاه از خدمت کناره گیری نموده به شغل آزاد پرداخت. بانو رضایی در شش سالگی پدرش را که مبتلا به حصبه شده بود از دست داد و مادرش کوکب رشایی (شریف) سرپرستی او و دو خواهر و برادرش را عهده دار شد. منصوره رضایی دوره های ابتدایی و اول متوسطه و دانشسرای مقدماتی را در مدرسه شوکتیه دوشیزگان بیرجند گذراند و در خرداد 1320با احراز رتبه اول و اخذ مدال درجه علمی از آن دانشسرا فارغ التحصیل شد و در شهریور ماه همان سال به استخدام فرهنگ درآمد و به مدت سی و سه سال در مدارس بیرجند و تهران تدریس کرد و سرانجام در مهرماه 1353 بازنشسته شد. وی دارای پنج فرزند است که همگی دارای تحصیلات عالیه دانشگاهی می باشند. در اسفند 1330 بدیع الزمان سری شاعر روشندل چهار واژه «ساطور» ، «سنجاق» ، «سماق» ، «آسیا» را به اقتراح گذاشت و از گویندگان خواست تا آنها را در یک رباعی و هر کلمه را در یک مصرع بیاورند. داور مسابقه و اقتراح علامه سید محمد فرزان بود که در آن هنگام ریاست اداره فرهنگ بیرجند را بر عهده داشت. رباعی ذیل را منصوره رضایی برای شرکت در مسابقه سرود :

ساطور اجل چه استخوانها که شکست                                    سنجاق امل چه پارگیها پیوست

گاهی نمک است و گه شکر ، گاه سماق                                 سائیدۀ آسیای گردون را کشت

این رباعی بهترین رباعیاتی که سروده شده بود شناخته شد و جایزه آن اقتراح ، یک جلد منتخبات اشعار رشید یاسمی بود که توسط مرحوم فرزان از طرف بدیع الزمان سری به وی اعطا گردید.

منابعی که برای نوشتن این پست ازشون استفاده کردم:

۱. کتاب تاریخ برگزیدگان و مشاهیر بیرجند تالیف زهرا علیزاده بیرجندی

نوشته شده توسط احمد توفیقی نیا در یکشنبه 1388/06/08 | موضوع: شرح حال مشاهیر بیرجند